Scott Walker - 'It's Raining Today'


Sorry, your browser doesn't support Java(tm).
 

...It's raining today
and I'm just about to forget
the train-window girl
that wonderful day we met.
She smiled through the smoke
of my cigarette...

...It's raining today,
but once there was Summer and you
and dark little rooms and sleep in late afternoons.
Those moments descend
on my windowpane...

...I've hung around to long,
listening to the old landlady's hardluck stories.
You out of me, me out of you
we go like lovers
to replace the empty space
repeate our dreams to someone new...

...It's raining today
and I watch the cellophane streets.
No hangups for me,
'cause hangups need company.
The street gonna curl
the cold, trembling leaves...

...It's raining today
It's raining today...

 ( Scott Nol Engel, 1969 )

 

 


We dwalen door oud-West, Kinkerbuurt. Speelplaats van mij jeugd.
Ik tuur over het water van de gracht naar de brug waarop ik voor het eerst haar hand mocht vasthouden.
En terwijl de kinderen 'n eind vooruit lopen, realiseer ik mij dat ik nog steeds diezelfde hand mag vasthouden.
Die leidende, en bovenal veilige hand. De leegte vult zich met dankbaarheid:
"You out of me, me out of you... we go like lovers, to replace the empty space..."

Zaterdagmiddag, Vondelpark.
We spoelen letterlijk het theehuis binnen en onderbreken er noodgedwongen onze nostalgische wandeling
door de buurt waar wij beide geboren zijn. De regen slaat tegen de terrasramen,
wanneer wij achterin een tafeltje opzoeken en -uitdruipend- onze warme consumpties omklemmen.
Vijf dampende koppen voor nog geen tientje, prijzen uit mij jeugd...

April '96, Huize 'Vondelstede'.
Aan de rand van het park, voorlaatste halte in de rit van het leven. Mijn schoonmoeder wil niet meer opstaan,
wil niet meer verder leven. Is door onze zorgzame samenleving hier weggestopt.
En mijn Mieke is flink, lijdt met haar. Kijkt in de moegestreden ogen en vangt haar blik.
Door de angst heen ziet ze, heel even maar, een glimp van dat leven van zonnedagen,
maar ook van grenzeloos verdriet dat bleef. En alles wat geweest is, en gebeurd is,
het licht en donker van een mensenleven, legt beslag op haar gedachten...
Hier ben ik een buitenstaander, voel me ongemakkelijk, weet me geen raad met de situatie.
Ik ga voor het raam staan en kijk het park in. Door het uitlopend groen kan ik nog net het theehuis zien...

April '98
Ondanks de neerkletterende regen buiten is de stemming binnen aangenaam.
De meeste tafeltjes zijn bezet, het publiek is divers. En plots is daar de zon,
werpt haar stralen over het werk van Herman Brood aan de wand.
Het theehuis is n en al licht, een uitverkoren plek.
We stromen met het licht naar buiten, en zien huize 'Vondelstede' nog in de sombere schaduw liggen. 
Op ons tafeltje blijft het vijfde kopje onaangeroerd achter...

(Uit: a rainy day in the parc, voorjaar '98)